Personal · · 1 دقیقه مطالعه
نگاه به گذشته، بدون انتظار یه نقشهٔ بینقص
چرا هنوز به سخنرانی استیو جابز در استنفورد برمیگردم.
نسخهٔ وبلاگیِ بسطیافته از یادداشت تلگرامم؛ نسخهٔ انگلیسی ترجمه و بازنویسی است.
بعضی سخنرانیها بعد از سالها هنوز ارزش دوباره دیدن دارن. سخنرانی استیو جابز در استنفوردِ ۲۰۰۵ رو به همین دلیل توی کانال معرفی کردم.
سه داستانش دربارهٔ وصلکردن تجربهها، ازدستدادن کاری که دوستش داری و محدودبودن زمان زندگیه. بخش اول برای وقتی که میخوای یه مسیر شغلی غیرخطی رو توضیح بدی، بهخصوص جالبه.
ارتباطها رو با دقت پیدا کنیم
نگاه به عقب کمک میکنه مهارت یا علاقهای رو ببینی که از یه مرحله به مرحلهٔ بعد اومده. همزمان ممکنه وسوسه بشیم مسیر رو از چیزی که بوده برنامهریزیشدهتر تعریف کنیم.
یه تمرین ساده اینه که سه تجربه از دورههای مختلف بنویسی. برای هرکدوم یه مهارت که هنوز استفاده میکنی و یه سؤال که برات باقی گذاشته مشخص کن. لازم نیست هر تجربهای حتماً توی یه داستان واحد جا بگیره.
سخنرانی رو بهانهٔ فکرکردن کنیم
برای انتخاب چیزی که میخوای یاد بگیری، بپرس دلت میخواد چی رو کشف کنی و الان چه آزمایشی از نظر زمان و هزینه شدنیه. یه تجربهٔ کوچیک میتونه اطلاعاتی بده که برنامهٔ کامل مسیر شغلی از قبل نداره.
وقتی دربارهٔ جهت فکر میکنم به این سخنرانی برمیگردم. ارزشش برای من توی سؤالهاییه که دربارهٔ زمان و کار خودمون ایجاد میکنه.